Albert Schickedanz

Albert Schickedanz urodził się 14 października 1846 roku w Białej (dziś Bielsko-Biała) na pograniczu Galicji i Śląska, w niemieckojęzycznej rodzinie ewangelickiej. Dzieciństwo spędził jednak w Kieżmarku na Spiszu, skąd pochodzili jego rodzice - ojciec był właścicielem ziemskim, a matka córką pastora.

Po studiach na politechnice w Karlsruhe oraz w Wiedniu u Karla Tietza, od 1868 roku pracował w budapeszteńskich biurach architektonicznych Antala Szkalnitzkiego i Miklósa Ybla. W 1878 roku został sekretarzem Muzeum Sztuki Stosowanej w Budapeszcie, a od 1884 do emerytury w 1901 roku wykładał rysunek i morfologię architektury w Węgierskiej Królewskiej Akademii Sztuki Stosowanej.

Na przełomie XIX i XX wieku Schickedanz zaprojektował obiekty, które przyniosły mu sławę - skupione są one wokół placu Bohaterów w Budapeszcie, wieńczącego aleję Andrássyego. Należą do nich: Pałac Sztuki (1895), Pomnik Tysiąclecia (1896) oraz Muzeum Sztuk Pięknych (1906). Był również autorem mauzoleum Lajosa Batthyányego na cmentarzu Kerepesi, dwóch willi - przy Bajza utca 14 i własnej przy Nyúl utca 16 - oraz cokołów pomników Ferenca Deáka i Jánosa Aranya.

Jako malarz tworzył głównie pejzaże miejskie, które obecnie znajdują się w zbiorach Muzeum Historycznego Budapesztu. Zmarł 11 lipca 1915 roku w wieku 69 lat na miażdżycę i został pochowany na cmentarzu Kerepesi.