Arthur von Pongrácz de Szent-Miklós und Óvár

Arthur von Pongrácz urodził się 25 czerwca 1864 roku w Białej, obecnie części Bielska-Białej, w arystokratycznej rodzinie węgierskiego pochodzenia. Jego życie zawodowe i sportowe przypadło na przełom XIX i XX wieku, a jego osiągnięcia na arenie międzynarodowej przeszły do historii jeździectwa.

W 1881 roku wstąpił do cesarskiej i królewskiej Armii, gdzie szybko awansował. Pełnił funkcje ordynansa i adiutanta przybocznego cesarza Franciszka Józefa I, a w 1913 roku otrzymał stopień pułkownika. Podczas I wojny światowej dowodził pułkiem huzarów oraz brygadami kawalerii, a w 1917 roku został mianowany generałem majorem. Po wojnie, w 1919 roku, przeszedł w stan spoczynku.

Równolegle z karierą wojskową rozwijał swoje pasje jeździeckie. Już w 1902 roku zajął drugie miejsce w ujeżdżeniu podczas Międzynarodowych Zawodów Konnych w Turynie. W latach 1913-1936 był rekordzistą Austrii w skokach przez przeszkody, osiągając wysokość 2,08 metra.

Trzykrotnie reprezentował Austrię na igrzyskach olimpijskich: w Paryżu (1924), Amsterdamie (1928) i Berlinie (1936). Za każdym razem był najstarszym uczestnikiem igrzysk. W Berlinie, mając 72 lata, zajął czwarte miejsce w drużynie, co było jego największym sukcesem olimpijskim. Do dziś pozostaje drugim najstarszym olimpijczykiem w historii, zaraz po szwedzkim strzelcu Oscarze Swahnie.