Hertha Karasek-Strzygowski

Hertha Karasek-Strzygowski urodziła się 21 czerwca 1896 roku w Białej (obecnie część Bielska-Białej) w fabrykanckiej rodzinie Strzygowskich, której protoplasta przybył w te strony w 1779 roku. Jej ojciec, Rudolf Strzygowski, był założycielem młodszej linii rodu.

W wieku 18 lat wyjechała do Wiednia, gdzie studiowała w Szkole Malarstwa dla Kobiet i Dziewcząt, gdyż Akademia Sztuk Pięknych nie przyjmowała wówczas kobiet. Z powodu trudnej sytuacji finansowej po wybuchu wojny kontynuowała naukę w Krakowie na kursach Józefa Czajkowskiego organizowanych przez Warsztaty Krakowskie.

W 1921 roku powróciła do Wiednia, gdzie poświęciła się malarstwu krajobrazowemu, głównie Alp i rodzinnych Beskidów. W 1925 roku poślubiła swojego kuzyna, historyka sztuki Josefa Strzygowskiego, z którym podróżowała po Bałtyku, Finlandii, Jugosławii i Włoszech. W latach 30. związana była z Katowicką Grupą Artystyczną.

Po śmierci męża w 1942 roku wyszła za Alfreda Karaska, etnografa i profesora Uniwersytetu Wrocławskiego. Razem odbyli wiele podróży przez Beskidy, Spisz, Słowację, Besarabię, Wołyń i kraje bałtyckie. Jej prace ilustracyjne, w tym akwarele i grafiki, cenne są zwłaszcza dla dokumentacji kultury ludowej, m.in. Wilamowian. Z tych podróży powstały później dwie książki: "Wolhynisches Tagebuch" (1979) i "Es führet uns des Schicksals Hand - bessarabisches Tagebuch" (1990).

Po wojnie, ze względu na powiązania męża z hitlerowską ideologią, Hertha została pozbawiona obywatelstwa austriackiego i przeniosła się do bawarskiego Berchtesgaden, gdzie kontynuowała twórczość malarską. Wiele jej prac znajduje się w kolekcjach prywatnych, część w muzeach, np. w Germańskim Muzeum Narodowym w Norymberdze.