Jan Nikliborc

Jan Nikliborc urodził się w 1902 roku w Białej. Był młodszym bratem Władysława Michała Nikliborca, znanego matematyka, profesora Politechniki Lwowskiej i Warszawskiej oraz Uniwersytetu Warszawskiego.

Studiował fizykę i chemię na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1932 roku uzyskał doktorat i rozpoczął pracę jako adiunkt na Politechnice Lwowskiej. Podczas okupacji sowieckiej był docentem na tej uczelni, a po agresji niemieckiej uczył polską młodzież w Szkole Chemicznej.

W kwietniu 1946 roku opuścił Lwów i od maja tego roku pracował na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie pełnił funkcje m.in. kierownika Katedry Fizyki Doświadczalnej II (1948-1950, 1951-1968), prodziekana Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Chemicznego (1950-1952) oraz kierownika Zakładu Fizyki Atomu i Cząsteczki (1969-1973). W 1948 roku habilitował się na Uniwersytecie Poznańskim, rok później został profesorem nadzwyczajnym, a w 1967 - profesorem zwyczajnym.

Był współtwórcą wrocławskiej szkoły fizyki doświadczalnej, inicjatorem badań powierzchni ciała stałego i budowy pierwszego w Polsce urządzenia do badania powierzchni ciała stałego metodą dyfrakcji powolnych elektronów. Udzielał się jako przewodniczący wrocławskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Fizycznego (1950-1951), członek Komitetu Fizyki Polskiej Akademii Nauk i przedstawiciel Polski w Międzynarodowej Unii Nauki i Techniki Próżni OISTAV.

Był mężem romanistki i italianistki Anny z domu Czeżowskiej, siostry prof. Tadeusza Czeżowskiego, filozofa, logika i etyka. Miał dwie córki: Joannę Sachse, filologa, i Antoninę, geologa. Zmarł w 1991 roku we Wrocławiu i został pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca.