Josef Strzygowski

Josef Strzygowski urodził się 7 marca 1862 roku w Białej (obecnie część Bielska-Białej) na pograniczu Galicji i Śląska Austriackiego. Pochodził z rodziny fabrykanckiej, która od drugiej połowy XVIII wieku związana była z okręgiem bielsko-bialskim, choć ród Strzygowskich wywodził się pierwotnie z małopolskiego Pilzna.

Początkowo planował zostać tkaczem, jak jego ojciec, i w 1880 roku rozpoczął naukę tkactwa, ale po dwóch latach porzucił ten zawód, aby studiować historię sztuki na Uniwersytecie Wiedeńskim, a następnie na Uniwersytecie Monachijskim, gdzie w 1885 roku obronił dysertację dotyczącą ikonografii chrztu Chrystusa. Po studiach pracował naukowo w Rzymie, a w 1887 roku opublikował pracę „Cimabue und Rom”, podkreślającą bizantyjskie źródła w twórczości włoskiego malarza.

W kolejnych latach podróżował m.in. do Salonik, na Athos, do Petersburga i Moskwy, pogłębiając znajomość sztuki bizantyjskiej i rosyjskiej. W 1892 roku objął katedrę historii sztuki na Uniwersytecie w Grazu, a w latach 1894-1895 prowadził badania w Kairze nad sztuką koptyjską i islamską. Jego ważne dzieło „Orient oder Rom” (1901) wywołało polemikę z wiedeńską szkołą historii sztuki reprezentowaną przez Franza Wickhoffa i Aloisa Riegla, dotyczącą genezy stylu późnoantycznego.

W 1909 roku, po śmierci Wickhoffa, Strzygowski otrzymał stanowisko profesora na Uniwersytecie Wiedeńskim, co pogłębiło podziały w środowisku historyków sztuki. Założył tam własny instytut badawczy. Kontynuował badania nad sztuką bizantyjską, azjatycką, ormiańską i słowiańską, publikując wiele prac. W latach 1920-1925 był profesorem w Åbo Akademi w Turku w Finlandii. Po przejściu na emeryturę w 1933 roku założył Gesellschaft für vergleichende Kunstforschung. Zmarł w 1941 roku w Wiedniu.