Emil Zegadłowicz
Biografia
Emil Zegadłowicz urodził się 20 lipca 1888 roku w Białej Krakowskiej, w rodzinie nauczyciela Tytusa Zegadłowicza i Elżbiety z Kaiszarów. Dzieciństwo spędził w Gorzeniu Górnym, gdzie jego ojciec miał letni dwór. Uczęszczał do gimnazjum w Wadowicach, które ukończył w 1906 roku, a następnie studiował polonistykę, germanistykę i historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, a także w Wiedniu i Dreźnie.
Debiutował w 1908 roku. W 1921 roku współtworzył grupę poetycką Czartak i czasopismo o tej samej nazwie. Pracował w Ministerstwie Kultury i Sztuki, był kierownikiem literackim Teatru Polskiego w Poznaniu, redaktorem czasopism. Współpracował z teatrem katowickim, wykładał historię sztuki w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Katowicach.
Był autorem wielu tomów poetyckich, powieści, dramatów, a także tłumaczeń, w tym Fausta Goethego. Jego najsłynniejszą powieścią są Zmory, które wywołały skandal obyczajowy i doprowadziły do odebrania mu honorowego obywatelstwa Wadowic. Zmarł 24 lutego 1941 roku w Sosnowcu.