Hugo von Seeliger

Hugo von Seeliger urodził się 23 września 1849 roku w Białej (dziś Bielsko-Biała) na pograniczu Galicji i Śląska Austriackiego. Był drugim dzieckiem Rudolfa Seeligera, zamożnego posiadacza ziemskiego, lokalnego polityka i długoletniego burmistrza Białej. Jego bratem był historyk Gerhard Seeliger.

Po ukończeniu szkoły średniej w Cieszynie w 1867 roku, studiował astronomię i matematykę na uniwersytetach w Heidelbergu i Lipsku. W 1872 roku uzyskał doktorat z astronomii pod kierunkiem Carla Christiana Bruhnsa. Krótko pracował w obserwatorium w Lipsku, następnie przeniósł się do Bonn, gdzie został asystentem Friedricha Wilhelma Argelandera. W 1874 roku przewodził niemieckiej ekspedycji na Wyspy Auckland w celu obserwacji tranzytu Wenus.

Po habilitacji w 1877 roku zrezygnował ze stanowiska i przez kilka lat utrzymywał się jako prywatny nauczyciel. W 1881 roku został dyrektorem obserwatorium w Gothcie, skąd we wrześniu 1882 roku przeniósł się do Monachium. Został profesorem astronomii na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana oraz dyrektorem Królewskiego Obserwatorium Astronomicznego Bogenhausen. W stolicy Bawarii pozostał już na zawsze. Do jego studentów należał m.in. Karl Schwarzschild.

W 1882 roku Seeliger został członkiem Niemieckiej Akademii Przyrodników Leopoldina, a dziesięć lat później przyjęto go do londyńskiego Królewskiego Towarzystwa Astronomicznego. W latach 1897-1921 był przewodniczącym Astronomische Gesellschaft, a w latach 1919-1923 pełnił funkcję prezydenta Bawarskiej Akademii Nauk. Został odznaczony wieloma orderami, m.in. Orderem Orła Czerwonego, Orderem Zasługi Korony Bawarskiej, Orderem Gwiazdy Polarnej, Pour le Mérite oraz Orderem św. Michała. W 1902 roku otrzymał bawarski Order Zasługi i został podniesiony do stanu szlacheckiego z tytułem Ritter.

W swojej pracy naukowej Seeliger zajmował się mechaniką nieba (badania układu Zeta Cancri), fotometrią (prace nad pierścieniami Saturna i światłem zodiakalnym), teorią nowych (obalona teoria o ich powstawaniu przez zderzenie gwiazd z chmurą gazową) oraz statystyką stelarną. W 1895 roku sformułował wyjaśnienie paradoksu grawitacyjnego, zwanego też paradoksem Seeligera. Zaobserwował również tzw. efekt opozycji, nazwany później zjawiskiem Seeligera, oraz zmodyfikował formułę Lommela, znaną odtąd jako formuła Lommela-Seeligera.

Na jego cześć nazwano krater księżycowy Seeliger oraz planetoidę (892) Seeligeria. Zmarł 2 grudnia 1924 roku w Monachium w wieku 75 lat.