Różka Korczak-Marla

Urodziła się 24 kwietnia 1921 roku w Bielsku lub Płocku, w rodzinie handlarza bydłem. Uczyła się w polskiej szkole, gdzie organizowała strajk żydowskich uczniów przeciwko antysemickim wypowiedziom dyrektora. W 1934 roku rodzina przeniosła się do Płocka, gdzie z powodu trudnej sytuacji finansowej podjęła pracę i uczyła się na kursach wieczorowych. Wstąpiła wtedy do syjonistycznej organizacji młodzieżowej Ha-Szomer Ha-Cair.

Po zajęciu Polski przez wojska niemieckie i radzieckie uciekła do Wilna, gdzie wraz z uchodźcami założyła spółdzielnię produkującą szczotki. Po przejęciu miasta przez ZSRR działacze Ha-Szomer Ha-Cair zeszli do podziemia. W wileńskim getcie pełniła funkcję bibliotekarki i wstąpiła do Zjednoczonej Organizacji Partyzanckiej. Szmuglowała broń i żywność do getta oraz wyprowadzała bojowników do Puszczy Rudnickiej.

Po likwidacji getta w 1943 roku trafiła do żydowskiego oddziału partyzanckiego „Nekama” pod dowództwem Aba Kownera. Odznaczyła się w akcjach sabotażowych, odpowiadając też za logistykę. Po wyzwoleniu Wilna w 1944 roku działała w Rumunii, organizując nielegalną emigrację Żydów do Palestyny. Sama przybyła tam w grudniu 1944 roku.

W Izraelu mieszkała najpierw w kibucu Elon, a od 1946 roku we współtworzonym przez siebie kibucu En ha-Choresz. Pracowała jako nauczycielka i edukowała młodzież o Holokauście. Była też aktywna w tworzeniu miejsc pamięci. W 1964 roku opublikowała autobiograficzną książkę „Płomienie w popiołach”. Zmarła na raka 5 marca 1988 roku.